Korfbal Leaguefinale 2008: Held met een prachtige carrière in het verschiet
21 februari, 2017
TOP prolongeert landstitel na boeiend duel met Blauw-Wit
8 april, 2017

Korfbal Leaguefinale 2009: Heldin van de club

Bij finales horen Helden. Mannen en vrouwen die op de beslissende momenten in een wedstrijd opstaan en de supporters in vervoering brengen. Maar soms zijn de Helden ook diegenen die het mogelijk maken dat een ander kan uitblinken. Helden zijn er in allerlei vormen en Korfbal. zet tot aan de finale in Ziggo Dome wekelijks een Held in het spotlicht. In aflevering 4 Mirjam de Kleijn, die na haar overstap van Die Haghe naar DOS’46 een echt icoon van de club werd.

Na de spannende finale van 2008 werd de finale van 2009 een heuse rematch. In de reguliere competitie staken er vijf ploegen boven de rest uit. DOS’46 eindigde bovenaan met 29 punten, op één punt gevolgd door Dalto/BNApp.nl. KZ/Hiltex werd met 26 punten derde, en op de vierde plaats werd Fortuna/Delta Logistiek teruggevonden met 25 punten. Nic./Alfa-college miste met 22 punten net de boot, maar eindigde nog steeds ruim boven de nummer zes TOP/Quoratio; zij hadden ‘slechts’ vijftien punten.

In de play-offs rekende DOS’46 betrekkelijk eenvoudig af met Fortuna. In Nijeveen was het nog enigszins spannend getuige de 20-18 overwinning, in Delft werd er geen spaan heel gelaten van de thuisploeg; 12-23. De andere finalist werd KZ, dat zich in twee duels ontdeed van Dalto; 22-16 en 26-21.

Daardoor dus dezelfde finale als het jaar ervoor. Een finale die in de openingsfase niet bepaald de harten van het publiek stal, na zeven minuten was het pas 2-1. Tot 4-4 was het een gelijk opgaande strijd, daarna nam DOS’46 het heft in handen en kwam op 7-5. Er was zelfs de kans op 8-5, maar een gemiste strafworp gaf KZ hoop. De ploeg uit Koog aan de Zaan kwam op 9-9, en Roxanna Detering tekende met de 10-11 voor de eerste geel-blauwe voorsprong. De ruststand was ook in het voordeel van KZ, 13-15.

In de tweede helft overdonderde DOS’46 haar tegenstander in de beginfase. De 13-15 achterstand werd omgebogen in een 17-15 voorsprong. Die marge werd uitgebouwd, Mirjam de Kleijn tekende met nog vijf minuten te spelen voor de 20-17 en alles leek in kannen en kruiken. Echter, het liep anders. Dankzij Tim Bakker, die prachtige duels uitvocht met André Kuipers en het onderlinge duel met 7-6 won, kon KZ toch nog aanhaken en met 22-22 op het bord werd er afgefloten.

Dat betekende voor het eerst, en tot op heden ook de enige keer dat dit gebeurde, een verlenging. Waar KZ de hele wedstrijd een beter schotpercentage had gehad en mede daardoor in de wedstrijd was gebleven, was het nu DOS’46 dat in heel korte tijd orde op zaken stelde. Mirjam de Kleijn, André Kuipers, Sabrina Bijvank en Casper Boom (na afloop uitgeroepen tot man van de wedstrijd) vonden namens de formatie uit Nijeveen de korf. KZ kon daar alleen een goal van de voor Chris Kaper ingevallen Martijn Roos tegenover zetten, en zo won DOS’46 dus uiteindelijk verdiend de vierde Korfbal Leaguefinale ooit. Daarmee hadden zij drie van de vier eerste finales op hun conto geschreven.

De Kleijn, die met vijf doelpunten een flink aandeel had in de titel van de Nijeveners, kijkt met een glimlach terug op de finale van 2009. “Ik weet nog wel dat ik voor het eerst écht ontspannen de finale in ging. Dat dacht ik de andere keren ook, maar nu merkte ik duidelijk het verschil”, vertelt ze. “Tijdens de wedstrijd hadden we het gevoel dat wij de betere waren, maar dat was aan de score zeker niet te merken. We stonden wel voor (7-5), maar bij rust was die voorsprong al weer een achterstand (13-15) en aan het eind van de reguliere speeltijd was het dus gelijk. Voordat de verlenging begon moesten we wel drie keer van kant wisselen omdat niemand wist hoe we nu precies moesten gaan starten. Uit de speakers knalde ‘we gaan springen’ en voor mijn gevoel sprong echt iedereen op de tribune. Dat was echt genieten en ik kreeg echt kippenvel!”

Uiteindelijk trok DOS’46 in de verlenging de finale naar zich toe. “De ontlading na de wedstrijd was enorm. Het was door de verlenging natuurlijk super spannend en de wedstrijd kon beide kanten op vallen, al hadden wij als spelers in het veld geen moment het idee dat het mis zou gaan. Ook doordat Daniël Hulzebosch dat jaar voor het eerst onze coach was en we met deze groep het jaar ervoor naast de winst grepen, was de ontlading bij de hele club enorm groot”, blikt De Kleijn terug.

Zelf werd ze uitgeroepen tot Speelster van de Finale. Daarover zegt De Kleijn: “Mijn aandeel met 5 goals is leuk en om speelster van de wedstrijd te zijn maakte mij zeker trots. Maar als je die wedstrijd verliest heeft niemand het daar meer over. Als speelster hoop je belangrijk te zijn voor je team, dat kan op allerlei manieren. Het is natuurlijk cliché, maar in zo’n wedstrijd heb je iedereen nodig en heeft iedereen een aandeel. Het alleen maar hebben over de goals doet tekort aan alle andere dingen die ook belangrijk zijn.”

De Kleijn bouwde uiteindelijk een imponerende erelijst op, met nationaal en internationaal succes. Of deze titel de mooiste uit haar loopbaan is? “Elke zaaltitel heeft een verhaal en dat verhaal maakt het mooi”, vindt ze. “Ik kan daarom ook echt niet zeggen dat deze overwinning de mooiste is geweest. Qua wedstrijdverloop en spanning is dit wel de mooiste. Maar zo heeft elke gewonnen finale iets moois. Ik zag laatst een interview terug net na deze wedstrijd en daar schreeuw ik wel dat dit de mooiste is, maar die woorden neem ik terug. Elke titel in Ahoy is mooi en een om te koesteren, en ze geven mooie gesprekken en herinneringen met oud teamgenoten.” Voor beelden van de finale, klik hier!
Aflevering 1 (2006): Haralt Lucas
Aflevering 2 (2007): Sabrina Bijvank
Aflevering 3 (2008): Tim Bakker
Fotograaf: Herry Borrink, DOS’46